Składniki

1 jajko
5-7 tortilli
7 plasterków sera żółtego
sól, pieprz, mielona papryka ostra
olej do smażenia

Sposób przygotowania

Rozkłócić jajko z solą, pieprzem lub papryką. Odgrzać króciutko tortille na comal-u, włożyć plasterek sera, złożyć na pół w taco, zamoczyć quesadille w jajku. Smażyć na oleju lub oliwie.

Podawać z przesmażoną fasolką, kiełbasą na gorąco, serem i pomidorem, sosem zielonym lub czerwonym, ryżem, panierowanym kotletem.

posted by molino on maj 22

Ingredientes

1 huevo
5-7 tortillas de maíz
sal, pimienta, chile en polvo
aceite para freír (puede ser de oliva)

Modo de preparar

Mezclar el huevo con sal, pimienta y chile. Calentar las tortillas. Sumerjir rápidamente la tortilla en el huevo y freír en aceite.
Servir con firjoles fritos, chorizo, queso y tomate, salsa verde o roja, arroz, milanesa.

posted by molino on maj 22

Składniki

1 jajko
5-7 tortilli
sól, pieprz, mielona papryka ostra
olej do smażenia

Sposób przygotowania

Rozkłócić jajko z solą, pieprzem lub papryką. Odgrzać tortille. Zamoczyć tortille w jajku. Smażyć na oleju lub oliwie.
Podawać z przesmażoną fasolką, kiełbasą na gorąco, serem i pomidorem, sosem zielonym lub czerwonym, ryżem, panierowanym kotletem.

posted by molino on maj 22

W listopadzie 2010 r. kuchnia meksykańska została wpisana na listę  Światowego Dziedzictwa Kulturowego (obok obchodów Dnia Zmarłych wpisanego na tę listę w 2003) jako wzorzec kulturowy, który zawiera obrzędy i praktyki rolnicze, umiejętności datowane na wieki, techniki kulinarne i obrzędy przodków. Jako kuchnię reprezentatywną wzięto kuchnię Michoacan, gdyż obejmuje wiele składników, w tym trzy podstawowe dla systemu żywnościowego kraju od czasów przedhiszpańskich: kukurydzę, fasolę i paprykę chili.

posted by molino on mar 30

Ahora en noviembre del 2010 la Cocina Mexicana fue una de las declaradas como Patrimonio de la Humanidad (ahora ya también junto con el Día de Muertos, que fue incluido en el 2003), por ser  un modelo cultural integral que incorpora prácticas rituales y agrícolas, habilidades centenarias, técnicas culinarias y costumbres ancestrales. Para esto se tomo a la michoacana como ejemplo representativo de la cocina mexicana, ya que abarca una gran variedad de ingredientes, incluidos los tres básicos del sistema alimentario del país desde la épocas prehispánica: maíz, frijol y chile.

posted by molino on mar 30

„Pamiętaj, że prochem jesteś i w  proch się obrócisz”

Meksyk jest krajem bogatym w tradycje, które pojawiają się w ciągu roku i wiążą się z jedzeniem. Także dania kuchni Wielkiego Postu, choć to przecież okres wyrzeczeń, są pełne koloru, smaku i folkloru, jak wszystkie fiesty meksykańskie.

Pierwsi kronikarze dziejów dają świadectwo głębokiej religijności ludności tubylczej i faktu jak ten duch obejmował również zwyczaje i nawyki żywieniowe, owocując bogatą tradycją kulinarną, połączoną z wierzeniami i obrzędami religijnymi.

Podbój duchowy przeprowadzony przez Hiszpanów, dokonał zmiany nawyków żywieniowych związanych z indiańskimi świętami religijnymi, dostosowując je do wymogów nowej religii. W ten sposób powstały kuchnie wielkopostna i bożonarodzeniowa, które najbardziej koncentrują się na liturgii chrześcijańskiej.

Większość tradycji kultywowanych do dziś ma korzenie prekolumbijskie, gdyż większość dań to dania indiańskie (duszone dania z kaktusów, quelites- odmiany amarantusa, xoconoxtle- odmiana owoców opuncji, kwiatów cukinii, huauzontles- odmiana amarantusa, portulaki, ziemniaków, mole i tamales), wzbogacone o elementy dostarczone przez Hiszpan.

Wielkopostne tradycje są regulowane przez dwa czynniki: post i abstynencję. Post redukował ilość spożywanych posiłków do głównego dania dnia. Abstynencja oznacza rezygnację z mięs (oprócz ryb). Wielki Post to czterdziestodniowy okres, który rozpoczyna się od Popieleca a kończy w Niedzielę Zmartwychwstania. Wierzący Meksykanin w każdy piątek Wielkiego Postu powinien powstrzymać się od spożywania czerwonego mięsa.

Kuchnia meksykańska dała światu warzywa: ziemniaki, dynie, bataty-słodkie ziemniaki, kukurydzę, chili, awokado, kaktusy i wiele innych, które stanowią podstawę dań postnych. Na ich bazie tworzonych jest wiele duszonych dań, dzięki czemu kuchnia wielkopostna oferuje dania doskonałej jakości i o wyjątkowym smaku. Oto kilka przykładów:

  • Nopales- młode pędy opuncji (marynowane, z jajkiem, w placuszkach z suszonych krewetek, w mole z garnka, w sałatkach, zaserwowane w dojrzałym liściu opuncji, z serca – trzon wykrojony z dojrzałego liścia, itp.).
  • Romeritos- rodzaj amarantusa, w mole, w placuszkach z suszonych krewetek
  • Charales – małe rybki z Pátzcuaro w jajku, gulasz z suszonej ryby
  • Cukinie faszerowane, siekane, w pomidorach, itp.
  • Dodatki warzywne w postaci grochu lub fasoli szparagowej
  • Zupa z suszonego bobu, z soczewicy, białego mięsa, krewetek z chili, itp.
  • Ciasto azteckie – na bazie nachos i kurczaka
  • Corundas – rodzaj tamali w innym kształcie i wielkości
  • Chilpachole-pikatna zupa z krabów i krewetek
  • Red Snapper po verakruzjańsku, dorsz po baskijsku
  • Desery: czekolady, kandyzowane owoce, capirotadas i torrejas-słodkie zapiekanki z bułek, jajka królewskie-deser jajeczny zapiekany w wodnej kąpieli, tamales
  • Napoje: gorąca czekolada, napary, kompoty lub wody z sokiem (hibiskus, horchata- z ryżu, z melona, arbuza i owocu chia), sok z agawy, pulque – lekko alkoholowy napój z agawy, pulque z owocami, tepache (chicha- lekko alkoholowy przecier z kukurydzy lub ananasa)

Warto wspomnieć, że dania kuchni meksykańskiej były odpowiednie na okres Wielkiego Postu, bo w Meksyku Indianie byli prawie wegetarianami, nie znali wołowiny ani wieprzowiny (które zostały wprowadzone do Meksyku w czasie kolonizacji hiszpańskiej). Dlatego do dziś kuchnia ta pozostaje jedną z najbogatszych i najbardziej różnorodnych kuchni wielkopostnych na świecie.

Wspaniałe dania nie kończą się na Wielkim Poście, od Niedzieli Zmartwychwstania zaczyna się kolejny czterdziestodniowy okres –okres Wielkiej Nocy- okres radości i nadziei. Jest to również święto, które zawsze przypada w sezonie wiosennym.

W czasie Wicekrólestwa w Meksyku narodził się zwyczaj obdarowywania rodziny i przyjaciół słodyczami i deserami, a także zapraszania na Czekoladowe podwieczorki wielkanocne”, na których zajadano gorącą czekoladę, tamales, biszkopty jajeczne, kajmaki, palanquetas- orzechy i bakalie w karmelu, polvorones-suche ciastka ze zmielonych orzechów ziemnych, słodkie figurki zwierząt z pestek dyni, alegrías de amaranto- słodkości z amarantusa, jamoncillos- słodkości przypominające trochę polskie krówki, buñuelos- kruche smażone ciasto podane w słodkim syropie z owocami, charamuscas- sopelki karmelowe z anyżem, natillas- pudding, rompope- advokat, empanadas-słodkie pierożki, chongos zamoranos- deser ze zsiadłego mleka z cukrem i cynamonem, gaznates – deser przypominający rurki z kremem, borrachitos- deser z dodatkiem alkoholu, i wiele innych przysmaków, które są w stanie uzależnić każdego Polaka.

Do dziś w niektórych miejscach utrzymuje się tradycja rozdawania cukierków i czekoladek na Wielkanoc lub obdarowywania rodzimymi deserami.

posted by molino on mar 28

“Acuérdate que eres polvo y al polvo volverás”,  México es un país rico en tradiciones que van apareciendo a lo largo del año y que de un modo u otro se relacionan con la comida, pues bien, la cocina Cuaresmal,  y no por ser tiempo de abstinencia se queda sin estas características, la cocina cuaresmeña está llena de color, sabor y folclor así como todas las fiestas mexicanas.

Los primeros cronistas de la historia dan un amplio testimonio del profundo espíritu religioso de los pueblos indígenas y de cómo este espíritu abarcaba también las costumbres y hábitos alimentarios; es decir,  de toda una tradición gastronómica conectada a las creencias y ceremonias religiosas.

La conquista espiritual por parte de los españoles, hizo un cambio en los hábitos alimentarios propios de las fiestas religiosas, adaptándolos a los usos y costumbres que exigía el ritual de la nueva religión. Surgiendo así la cocina cuaresmeña y navideña, ya que estas giran entorno a la liturgia cristiana. Estas tradiciones, que perduran hasta nuestros días, pueden decirse que son prehispánicas, porque los platillos indígenas son los protagonistas (como es el caso de los guisos de nopales, quelites, xoconoxtle, flor de calabaza, huauzontles, verdolagas, papas, moles y tamales, solo por citar algunos). Los guisos de este tiempo conforman una tradición gastronómica mexicana enriquecidas con elementos aportados por la cocina hispánica.

En cuanto a la tradición culinaria cuaresmeña, se rige por dos elementos: el ayuno y la abstinencia. El ayuno, permite solo la realización de un alimento, la cual será la comida principal del día; la abstinencia, prohíbe el uso de todas las variedades de carnes rojas.
La Cuaresma”  es un periodo en que la vida del mexicano católico-creyente, comienza con el “miércoles de Ceniza” y termina con el “Domingo de Resurrección”  durando 40 días, y esto significa que cada viernes de cuaresma se debe de guardar “vigilia”. Es decir, se debe abstener de comer carne roja.

La gastronomía mexicana aporta al mundo vegetales de consumo universal, como: la papa, las calabazas, los camotes, el maíz, los chiles, los aguacates, los nopales y muchos más, protagonistas de las llamadas Vigilas de Cuaresma. Creando una infinidad de guisos, elaborados cuidadosamente, por lo tanto,  la cocina cuaresmeña es una cocina de alta calidad y de gran sabor. Algunos ejemplos:

  • Nopales (en vinagre, con huevo, tortitas de camarón, mole de olla, ensaladas, en penca, de corazon, etc.)
  • Romeritos en mole, con tortas de camarón seco
  • Charales de Pátzcuaro capeados, guiso de pescado seco
  • Calabacitas (rodajas frescas o rodajas secas) en torta, rellenas, picadas, entomatadas, etc.
  • Guarniciones de chícharos, ejotes
  • Caldos de haba, de lenteja, de carne blanca, de camarones con chile, etc.
  • Pastel azteca
  • Corundas con rajas
  • Chilpachole
  • Huachinango a la veracruzana, bacalao a la vizcaína
  • Postres: chocolates, frutas cubiertas, capirotadas, torrejas, huevos reales, tamales
  • Bebidas:  chocolate caliente, aguas frescas (jamaica, horchata, melón, chia, sandia), aguamiel, pulque, pulque curado, tepache(chicha)

Cabe mencionar que la cocina mexicana resultó muy adecuada para la Cuaresma, ya que en México los indígenas eran casi vegetarianos, en general no existía la carne de res y de cerdo (fueron llevados a México durante la época de colonización). Así pues, resulto una de las gastronomías de cuaresma  más ricas y variadas del mundo.

Por tradición se ha mantenido la creencia de que en Cuaresma el diablo “anda suelto”, tentando a los cristianos para que no respeten este tiempo y se vayan a festejar a las playas u a otros sitios y así cometan pecados.

La comida sabrosa, no termina en el periodo cuaresmal, al término del ciclo de la cuaresma y Semana Santa comienza el “Ciclo Pascual” (Pascuas de Resurrección), que también dura 40 días y refleja alegría y esperanza. Además, es un festejo que siempre coincide con la estación de primavera.

En la época del Virreinato en México surgió la costumbre de regalar dulces y postres a parientes y amigos, así como invitar a las “Meriendas Chocolateras de Pascua” en las cuales había chocolate caliente, tamales, bizcochos de huevo, cajetas, palanquetas, polvorones, animalitos de pepita, alegrías de amaranto, jamoncillos, buñuelos, charamuscas, natillas, rompope, empanadas, chongos zamoranos, gaznates, borrachitos y muchas delicias más, las cuales, si los polacos las conocieran, se volverían adictos a esto.

En la actualidad la tradición que ha perdurado en algunos lugares, es regalar dulces y chocolates el domingo de Pascua. En algunas regiones de México todavía se regalan postres autóctonos.

posted by molino on mar 10

Jeśli zapytasz Polaka, co mu się kojarzy z kuchnią meksykańską powie pewnie: „fasola, chili, kukurydza.” Nie jest łatwo definiować kuchnię meksykańską, nawet Meksykanie mają z tym kłopot, przede wszystkim dlatego, że kuchnia meksykańska jest bardzo zróżnicowana, w zależności od regionu i bogata w różne smaki. Ale na pewno jest to o wiele trudniejsze w Polsce, gdzie w restauracjach podaje się tak zwane dania „kuchni meksykańskiej” – nazwane tak tylko dlatego, że przez przypadek zawierają fasolę, dużo soli i ostrej papryki, lub dlatego, że szef kuchni uznał, że tak będzie lepiej. W najlepszym przypadku w restauracji serwuje się dania oparte na przepisach kuchni Tex-Mex.

Kto nie słyszał o czekoladzie na gorąco z chili, lub sałatce z fasoli i kukurydzy w puszce? W Meksyku prawdopodobnie nie słyszeli, a tylko w niektórych regionach jest popularna kuchnia Tex-Mex, ale w Polsce dalej utrzymują się stereotypy.

Pewne jest, że podstawą kuchni meksykańskiej jest tortilla kukurydziana.

Ale proszę mi pokazać co najmniej jedną restaurację gdzie do talerza ryżu, mięsa i fasoli dostaje się koszyk wypełniony ciepłymi tortillami. Do tej pory nie udało mi się takiego miejsca znaleźć (ha, są miejsca, gdzie zawsze możesz dokupić dodatkowe tortille-np. 3 szt. za 9 zł).

Dla Meksykan za granicą tortilla urasta do rangi fetysza (cytując wieszcza: „Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, Kto cię stracił”). Jako że tortille wykorzystuje się w tylu potrawach , pozbawiony tortilli Meksykanin jest praktycznie pozbawiony swojego ukochanego jedzenia.

Dlatego warto porozmawiać o tortilli, chlebie Azteków.  A mówić można by dużo: o historii, rodzajach tortilli (kukurydziana, pszenna- „fast food” i tzw. Metyski, z kukurydzy i mąki pszennej), sposobach odgrzewania,  jak rozpoznać dobrą tortillę, jak jej używać, itd. Skoncentrujmy się na razie na czterech aspektach: właściwości, cechy oryginalnej tortilli kukurydzianej, sposób odgrzewania, jak trzymać odgrzane tortille , by nie wystygły i nie wyschły.

Właściwości.
Tortilla z kukurydzy z pełnego przemiału dostarcza wiele składników odżywczych niezbędnych w codziennej diecie. Jest to pożywienie wysokiej jakości, bardzo dietetyczne, BEZ GLUTENU i CHOLESTEROLU. Tortilla jest bogata w węglowodany, wapń, błonnik i potas, zawiera więcej niż połowę  nienasyconych kwasów tłuszczowych, ma bardzo niską zawartość sodu (w porównaniu z kromką chleba, chleb pełnoziarnisty zawiera 500 mg sodu, a 2 tortille- około 25 mg).

Cechy oryginalnej tortilli kukurydzianej:
1. Ma charakterystyczny zapach i smak kukurydzy, nie powinna przypominać w smaku  tektury lub plastiku, co często zdarza się tortillom nafaszerowanym sztucznymi dodatkami. Jej smak jest neutralny, można ją więc łatwo łączyć ze składnikami o słonym, kwaśnym, ostrym smaku, a nawet ze słodkim, choć dla Meksykan to „świętokradztwo”. W Polsce od niedawna jest jedna firma, która oferuje tortille o takich właściwościach.

2. Tradycyjna tortilla najczęściej używana w Meksyku ma ok. 15 cm średnicy, ale do różnych dań używa się tortilli o średnicy od 12 do 20 cm.  Jej kolor zależy od koloru kukurydzy (w Meksyku najpopularniejsza jest biała kukurydza, ale jest i żółta, a wreszcie czarna i fioletowa).  Na tortilli robionej z całego ziarna widać charakterystyczne ciemne punkciki i włókienka, to włókna z okrywy nasiennej, które zawierają duże ilości błonnika. Niekiedy pojawiają się twardsze grudki- to zarodek, najtwardsza, ale i też najbogatsza w mikroelementy część ziarna.

3. Tortilla jest miękka (nie twarda jak podeszwa) i elastyczna (można ją wyginać bez łamania), ale TYLKO po ogrzaniu. Dobrze odgrzana tortilla (lub  świeżo wypieczona) ma na powierzchni małe pęcherzyki.
Bardzo ważne! Tortille je się tylko ciepłe!

Odgrzewanie tortilli

Tortilla ma dwie strony- jedna – ta widoczna na zdjęciu -to brzuszek. Tę stronę odgrzewamy zawsze pierwszą, kładziemy ją na płycie.

Do odgrzewania tortilli używa się płyty, podkładki z blachy, patelni do smażenia bez tłuszczu (lub specjalnej płyty- komal).

Miejsce lub naczynie do odgrzewania musi być bardzo gorące. Aby sprawdzić czy już jest wystarczająco nagrzane można rzucić kilka kropli wody, jeśli tworzą się małe kulki, to jest gotowe do odgrzewania tortilli.

Jeśli odgrzejemy tortillę w zbyt małej temperaturze lub za długo, lub po odgrzaniu nie zawiniemy jej (lub nie zjemy od razu), to traci ona wilgotność i elastyczność, staje się twarda i krucha.

Proces:
Po nagrzaniu płyty, naczynia lub patelni, kładziemy tortillę „brzuszkiem” na płycie na kilka sekund. Widać jak tortilla staje się płaska i elastyczna, zanim rozłoży się kompletnie płasko, trzeba ją obrócić. Kiedy pojawią się pęcherzyki, tortilla jest gotowa do spożycia jako dodatek do dania głównego lub aby zawinąć w nią inne składniki.

Jeśli tortilla jest zbyt wykrzywiona (i nie można jej położyć na ” brzuszku”) najpierw trzeba ją odgrzać z drugiej strony.

Zaleca się, by zawsze składać taco lub zawijać tortillę (np. na enchilady) „brzuszkiem” do wierzchu, ta strona lepiej zachowuje wilgotność i w późniejszej obróbce nie powoduje pękania lub brzydkiego odmakania kawałeczków tortilli.

Aby tortille utrzymywały temperaturę trzeba je od razu po odgrzaniu umieścić w specjalnym pojemniku (tascal – koszyk lub pojemnik ze styropianu, z serwetką) albo zawinąć w folię aluminiową, serwetkę, umieścić w plastikowym  lub styropianowym pojemniku.

Jeśli z jakiegoś powodu tortille wyschną, można ich ponownie użyć: do zup, tostad lub totopos(nachos).

posted by molino on mar 3

Si le preguntas a un polaco que es comida mexicana te va a decir: “frijoles, chile, maíz”.  Hablar de la comida mexicana no es fácil, ni para un mexicano, dado que la cocina mexicana es muy variada dependiendo de la región y abunda en sabores.  Pero seguramente es mucho mas difícil en Polonia donde los restaurantes sirven la tal llamada “comida mexicana” – nombrada así, solo porque de casualidad lleva frijoles, o mucha sal y chiles, o porque al chef se le ocurrió llamar un plato así, o en el mejor de los casos, se basan en las recetas Tex-Mex. ¿Quién no ha escuchado de la bebida de chocolate con chile, o ensaladas con frijoles y maíz de lata? Pues en México seguramente no se escucha, y solamente en algunas regiones es popular la comida TEX- MEX, pero en Polonia se siguen manteniendo los estereotipos.

Lo que si es cierto, es que la base de la comida mexicana, es la tortilla de maíz.

Pero por favor, muéstrenme por lo menos un restaurante, donde con un plato de arroz, carne y frijoles se sirva un tortillero lleno de tortillas calientitas. Yo hasta ahora no he escuchado de algo así.

Pues creo que es conveniente hablar de la tortilla, el pan del pueblo azteca.

Para los mexicanos fuera del país,  se vuelve aún más importante (nadie sabe lo que tiene hasta que lo ve perdido) dado que se usa en  tantos platillos, que prácticamente sin ellas, se quedaría sin su rica variedad. Pero es importante saber darle su uso adecuado.

Pero no es tan fácil hablar de este manjar, ya que hay muchos aspectos de que hablar: histórico, tipos de tortilla (maíz,  harina -el “fast food” y las mestizas que están hechas con masa de maíz y harina de trigo), como calentarla, como saber si es una buena tortilla de maíz, su sabor, como usarla, etc.

Por ahora mencionaré solo 4: propiedades, características de las tortillas originales de maíz, como calentarlas y como mantenerlas calientes.

La tortilla de maíz aporta muchos nutrientes a la dieta, se le considera de excelente calidad, muy dietético y SIN GLUTEN NI COLESTEROL. Tiene un alto contenido en hidratos de carbono, es rica en calcio, fibra y potasio, contiene más que la mitad ácidos grasos insaturados y es muy baja en sodio (si lo comparamos con una rebanada de pan integral, este contiene 500 mg de sodio, y 2 tortillas, cerca de 25 mg).

Las características de una buena tortilla de maíz, como la de México:

1.  Tiene un olor y sabor característico a maíz, nunca a cartón o plástico. Su sabor es neutral, por lo cual se puede combinar con dulce (los mexicanos dirían “sacrilegio” pero a los polacos les encanta esta combinación), salado, ácido y picante (de momento se puede encontrar solo una tortilla en Polonia que cumple con estas características).

2. Su forma tradicional es de aprox. 15 cm de diámetro y su color depende del color del maíz (blanco es el más común, después le sigue el amarillo y por ultimo negro, violeta), pero existen diferentes tamaños que van desde 12 hasta 20 cm para diferentes usos.

3. La tortilla es suave (no dura como “huarache”) y elástica (se puede doblar sin romperse) pero esto es DESPUÉS DE CALENTARLA y cuando se calienta se infla creando pequeñas burbujitas (punto de suavidad y elasticidad).

Es muy importante saber que la tortilla se come caliente y nunca fría.

Instrucciones de calentar las tortillas

Herramientas:

placa de acero, en un sartén o comal plano.

Para calentar:

Esto es muy importante tomar en cuenta las 2 caras de la tortillas (la panza, llamada así por que al calentar es la que se infla y va siempre hacia fuera en las comidas).

Proceso:

1. Calentar al máximo la placa de acero, sartén o comal, cuando ya esta listo se comprueba fácilmente echándole unas cuantas gotas de agua, si las gotitas se hacen pequeñas pelotitas de agua, ya esta preparado para calentar las tortillas, después se le baja el fuego para que no se quemen, sólo si es necesario.

2. Colocar la tortilla con la panza hacia abajo unos segundos, se empezara a poner plana y se verá que se pone un poco suave, antes de ponerse completamente plana se voltea la tortilla y cuando empiecen a crecer pequeñas burbujitas es cuando estará la tortilla lista para comer, o preparada para agregar lo que deseamos (si no se prepara bien o se pone la tortilla antes de este tiempo, hace que pierda la humedad y se endurezca quedando sin elasticidad).

Si esta demasiado curveada la tortilla se coloca primero el lado de la tortilla que pueda tocar su centro con la placa metálica,

Mantenerlas calientes:

Colocarlas en un tortillero o tascal (puede ser una servilleta dentro de una bolsa de plástico, o servilleta dentro de papel aluminio, un tortillero de unicel (hielo seco).

Si por algún motivo se quedara la tortilla afuera y se pusiera dura, se puede dar aún uso: para sopas, tostadas o totopos (nachos).

posted by molino on lut 27

dwa kamole

Ciekowostka

Słowo guacamole pochodzi również z nahuatl, od ahuacamolli, co oznacza, sos z awokado. Również znane jest jako aguaco lub ahuaca.

Istnieje wiele odmian guacamole.

Wersja picada czyli siekana

Składniki

3 dojrzałe awokado
3 chile jalapeño, świeże, lub inna papryka ostra dostępna w Polsce (3 sztuki to będzie dość pikantne, jeśli Chile habanero – tak, tak, rośnie w Polsce i naprawdę ma „kopa” to raczej 1 sztukę i tak będzie dość pikantne)
1 cebulka (mała, lub ćwiartka dużej)
około 10 gałązek liści kolendry
3 pomidory
2 limonki lub 1,5 cytryny (limonka lepsza)
sól do smaku

ewentualnie ząbek czosnku
łyżeczka oliwy

Awokado obrać ze skórki, jeśli źle się obiera można je wstępnie obrobić, dociskając odwrotną stroną noża i potem obieranie jest dużo łatwiejsze. Pokroić w kosteczkę (ok. 1×1 cm).

Pomidora pokroić jak awokado, cebulę, paprykę i kolendrę posiekać jak najdrobniej.

Wycisnąć sok z limonek, dodać do niego oliwę, posiekaną paprykę i sól, zamieszać, tak przygotowany sos można zostawić na chwilę, po czym zalać wymieszane składniki.

Można dodać troszkę sałaty, jeśli akurat jest w domu.

Aby guacamole nie ciemniało w miseczce trzeba zostawić pestkę z awokado.

Wersja mielona

Zmielić wszystkie składniki oprócz kolendry, którą należy dodać na końcu, posiekaną. Można dodatkowo dodać ok. trzech łyżek startego sera żółtego.

Wersja śmietanowa

Składniki

1 kg dojrzałych awokado (ok. 4 szt.)
3-4 chile jalapeño,
1 cebulka
1 -2 limonki
100 g kolendry
½ l śmietany
sól do smaku

ewentualnie ząbek czosnku

Awokado obrać ze skórki, jeśli źle się obiera można je wstępnie obrobić, dociskając odwrotną stroną noża i potem obieranie jest dużo łatwiejsze. Wrzucić składniki, zalać śmietaną i sokiem wyciśniętym z limonek. Zmiksować na gładko.

posted by molino on sty 25

Theme by Tortilla kukurydziana, © Kuchnia meksykańska 2010 | Theme design by Data Subsystems.